À ma sacrée menteuse..
Ἀφροδίτη Οὐρανία/Πάνδημος
Açarsa rüyâmda bin renkli gözlerim,
Ancak, o zaman görebilir ve derim,
Bir hayal perdesinin önünde hakim,
Yeşil denizde ansızın çıkan anafor,
Aksak, bakır tenli kadınlar geçiyor,
Lâkin, tâ evvelden yine gözümü çekiyor,
İncilerin ve köpüklerin arasından çıkan,
Altın rengi çoban gökyüzlerini kuşatan,
Eski İlâhçemiz, bu sefer denize alçalıyor,
Beyaz vücudu artık kayıp denizlerin teali
İki tabiatı kuşanıp da yaralı kuşlar misali,
Düşüyor, veremli dünyaların en hoş meali.
—Ve gemiler Kıbrıs’ın tuzlu kızıl sularında,
Demirler, bu esrarengiz rengin hatıratında,
Tayfalar son defa görmek için bu bedeni,
Kanayan elleriyle nafile çeker küreklerini,
Ederler kayıp İlâhçe’ye bir nevi uhrevi eşlik,
Kuru toprakları arayan yağmurlar gibi eksik.
Dudakları çatlamış esmer denizci;
Ancak! O İlâhçe yükselirse denizden
Kuruyan kızıl toprakları ferahlatacak,
Tekrar bulutları adlarıyla kutsayacak,
Bağırdı güvertede kaptan;
Nice kırık mevsimin ardından
O İlâhlar bizi çoktan terk etti.
Kıbrıs Fragmanı
in
Yorum bırakın