Μα κείνος μάστορας καλός γιατί ήτον του πολέμου.
Lâkin mâhir bir ustaydı (aşıktı) çünkü savaştan gelmeydi.
-Ερωφίλη, Γεώργιος Χορτάτζης
Serbest bir tercümedir.

Ege ve Akdeniz'e dair.

Μα κείνος μάστορας καλός γιατί ήτον του πολέμου.
Lâkin mâhir bir ustaydı (aşıktı) çünkü savaştan gelmeydi.
-Ερωφίλη, Γεώργιος Χορτάτζης
Serbest bir tercümedir.

Masanın üzerinde kıvrılan zayıf duman,
Bütün bir tarihi taşıyor gibi;
İçli içli yakıyor kendi kendini,
Hayalî çeşmeler görüyorum,
–narin yeşil renkleriyle havuzu
ve tepesinde kuğuların olduğu –
Eski sarayları süsleyen o çeşmeler,
Bir de yanında güzel düşizeler, dizeler.
Samos Kadınları gibidir hepsi, eminim.
—bir tarihi taşır gibi omuzlarında,
Serilirler havuza, bilirim.
Ahenkli mısralar gibidir onlar, tahminimce,
–kayıp Biblos mabedlerinden hallice–
O çeşme havzında ışıldayan omuzlarıyla;
Çağlayan su mûsikisinden
–damlayan aşüfteler, kesik akisler.
Kimse bilmez asrımda, ben dahil,
–nerededirler, hangi bahçede dans ederler.
Ve gamlı nağmeler, akan sular,
Karışıyor tekrar yeşil havuza,
sabit bir nilüferin koynuna
—Gömülü Biblos gibi,
Lâkin hayran kılmakta hala buğulu zihnimi.
Rüzgarın tahrip ettiği kireçtaşı bedenleri,
Bir kayanın kederi;
—tayin etmiş meğer bu asrın daimi mevsimini.
گم شدم در خود نمیدانم کجا پیدا شدم
شبنمی بودم ز دریا غرقه در دریا شدم
Nefsimde kayboldum bilmem nerede peydâ oldum,
Deryâda boğulan deryâdan olan bir katre oldum,
سایهای بودم از اول بر زمین افتاده خوار
راست کان خورشید پیدا گشت ناپیدا شدم
Tâ evvelden cihândan düşmüş bir gölgeydim,
Hâlis güneş peydâ olduğunda ben müphem oldum,
زآمدن بس بی نشانم وز شدن بس بی خبر
گوئیا یکدم برآمد کامدم من یا شدم
Varışım pek alâmetsiz, pekâlâ bîhaberdi gidişim,
Güya bir lahza için tecelli ettim, vardım yahut var oldum.
O gün bir kudsî yeminin eşiğindeydi,
Parıltılı bir cenazenin en üzgün meleğiydi,
Çamların altında eğilince güllerin goncaları,
Kayboldu hayalinde yaşayan ebedi—
Şen ve cilveli kadınları.
O bugün, bir kudsî yemin etti,
O bugün, iradi bir kudsî yeminin—
İlk ve son kelimesiydi.
Bir koro halinde yükseliyor pişmanlıklar,
Eski dualar gibi yükseliyor duvarda ilâhlar,
Bir çininin mürekkebinde duyuluyor târih,
O târihin zafer hevesinden arta kalan Mesih,
Gösteriyor kendini yükselen bir heykel gibi,
Her vaktin her mühim tekrarının tek sahibi,
Bir iddiayı yırtıp esas fikirlerin üstün galibi,
O sefil kudret talebinden arta kalan Mesih,
Târihi döndüren yekpâre bir zemin,
Yalnız damlarda bülbül bir mümin,
Her hisli ötüşünde der: Amin… Amin… Amin…
Semâ Ahûları
Semâ ahûları ışıktan bir sahilin esmer ufkunda,
Dizilirler beyaz kayaların kestiği ufak koylarda,
Dinlendikleri ağaçlar solmuşcasına ağlar durur,
Seyrettikleri yaralı Güneş’in aktığı sularda,
Kırık ötüşlerinin âhenkli resmi yosunlarda,
Bir ömrün neşesinden sızan renkler kurur.
Mercan kanatları titrek, tüyleri rüzgardan seyrek;
Ömürlerinin geçtiği kayadan havalansalar da,
Mercan tabiatları onları suya çeker, incinerek.
“Var olmayan bir şehrin şairinin mısralarının şerhinde.”
Nihayetinde bir rüzgar gelecek,
Sevdiğim denizlerin ardındaki dağlardan,
Her zerresiyle fikrime değecek,
Gizlice esir kaderimden savrulan vicdan,
Şimdi ırmaklarında köhnelik akan ülkemin,
Mermer ve tenden bir hülyasıdır bu hayalim,
Hâreli şehrimden arta kalan kehanettir esen,
Bana gülümseyen yanık taşlarında beliren,
Nihayetinde ışıklar sûretleri kestiğinde,
Penceremden sızıp perdeleri erittiğinde,
Sabah meltemi bir farklı dokunur yüzüme,
Açılan gözlerimden akan ateşten bir elvedadır;
Ait olduğum sahillerin aşk ve mefkûreden sûretine.
Mahrem Parnassos! Gâip Hülyâ! Nev’i Vasileya!
Eğer sadece şu tarihin nehirlerinde yıkanabilselerdi,
Periler—
kızılca tenleriyle taşan pınarları pembeye çevirirdiler,
Kızaran kollarını açıp nehirde kendilerini seyrederlerdi,
Hâlelenen çiçekli sazlıkların sûretinden kurtulup,
Hayat bularak.
Periler—
Bir fırtınalı günbatımında uçuşuveren tülden yelpazeler,
Tevhidi eriyorken renklerin, sazlıklar rüzgara teslim,
Mâbedlerde eski bir lisânın kalan son sesleri,
Akan Menderes’in üzerinde gizli târihini alıyor geri,
Usulca akan nehrin cebrinden derin derin.
Meles’i bağlıyordu Menderes’e lisânım bu gece,
—Bu hususî kıyı, şu mahrum çehre,
Milet’in sütunlu sahnesinden bir dehlizde,
Tatlı suların denize kavuştuğu o bulanık serhadde,
Karşımda duran Ada’ya bakarak yâd ettim kendimi,
Nereye gidersem gideyim, taşıyor bu târih kırık zihnimi.
Neşeli gecelerdi onlar, tamamen sarhoş,
Kolları sahile vuran dalgalar gibi okşardı,
En gizli bakışımın seyrinde kelimeler boş,
O mehtâbın bir nûr gibi sızdığı akşamlardı,
Filhakika hatrımda yaşadığım bir hülyaydı,
Geçen nahif geceleri hatırlamakla bedenim,
Ruhunu bulup seyrime gelirdi hafif nahoş,
Nar taneleri damarlarımın zerresinde başıboş,
Zarif bir arzunun kendini nasıl milim milim,
—Dokunup sevdiğini hatırlar, inleyerek, inim inim.
Andromaque, je pense à vous,
Pauvre et triste miroir où jadis resplendit,
L’immense majesté de vos douleurs de veuve,
Ce Simoïs menteur qui par vos pleurs grandit.
– C. Baudelaire, Le Cygne
Aşağılanan sürgünler
O esir kadınlar misali
Değişiyor ve yâd ediyor kalbim
Andromahe, hayalimde sen bile yoksun artık
Ve bir kuğu kanatlarıyla alçalsa da çatlayan zihnime
Onun uçacağı mavi bir gök dahi yok artık
Yağmurlar değişti,
Bulutlar:
Nemli bir hapishane tavanından farksız artık!
Göller küçük birer ayna:
Dünyaya akmıyor göklerin kanı
—İç kanamadan organları iflas eden bir Tanrı—
Ve kalbim hala ağlıyor serin esintileriyle
Buharlaşmış ve kara gökte kaybolmuş
Yağmur taneleri gibi narin.
Koşuşturduğum tarlalarda mahsüller solmuş
Anlamasam da konuştuğum dillerle
Cümle ağaçlar bir küllükte kalan kor gibi
Zerreleriyle ve kuş yuvalarıyla
kül olmuş.
Sen Andromahe!
Seni anlar artık bütün bir şehir
Bütün bir medeniyet
Cümle mabet.
Ve sen dehşetle tutuşan kadın
Medeniyetlerin yası oldun
Ve ben, kuru dudaklarla
Çapaklı gözlerle
Yepyeni, çorak, bereketsiz bir dünyaya uyandım
Ve sen de yoktun artık
Truva’yı hayal eden hayaletinle.
“Θέλω λέγειν Ἀτρείδας,
θέλω δὲ Κάδμον ἄιδειν,
ὁ βάρβιτος δὲ χορδαῖς
ἔρωτα μοῦνον ἠχεῖ.”
-Teoslu Anakreon
“Dilerdim ki Atreidleri terennüm edeyim,
Dilerdim ki Kadmos’a ilâhiler meşk edeyim
Fakat barbitos tellerinde ancak aşkı çalar”
Her şeye rağmen, sesim aşk nağmeleri söylüyor,
Tüm talihim kara olsa da, serçeler bana eşlik ediyor,
Kara bahtımın omuzlarında, bir kıvırcık baştır ağlıyor,
Yeşil gözlerinden çalınan nûrun parıltısıyla.
Her şeye rağmen, sesim aşk nağmeleri söylüyor,
Yalnız kalmış güçsüz kollarında bir acıdır pâreleniyor,
Kısık sesim yine de sahillere doğru hâreleniyor,
Sarılmalardan koparılmış göğsünün hâleli sancısıyla.
Yorgun zihnim, bedenimden gayrı bir akşam vakti,
Fikriyle gördüğü denizin dalgalarıyla uykuya gitti,
Sahilin dudağına vuran suları bir medet zannetti,
Hayal ve fikirlerinde hâkim sessizliğin sadâsıyla.
Göğe savrulmuş kayalar vuran dalgalardan yorgun,
Fikirlerim düşen serçelerin kanat sesleriyle durgun,
En hisli tasvirlerim dahi şimdi beni terk ediyor,
Her şeye rağmen, sesim aşk nağmeleri söylüyor.
À ma sacrée menteuse..
Ἀφροδίτη Οὐρανία/Πάνδημος
Açarsa rüyâmda bin renkli gözlerim,
Ancak, o zaman görebilir ve derim,
Bir hayal perdesinin önünde hakim,
Yeşil denizde ansızın çıkan anafor,
Aksak, bakır tenli kadınlar geçiyor,
Lâkin, tâ evvelden yine gözümü çekiyor,
İncilerin ve köpüklerin arasından çıkan,
Altın rengi çoban gökyüzlerini kuşatan,
Eski İlâhçemiz, bu sefer denize alçalıyor,
Beyaz vücudu artık kayıp denizlerin teali
İki tabiatı kuşanıp da yaralı kuşlar misali,
Düşüyor, veremli dünyaların en hoş meali.
—Ve gemiler Kıbrıs’ın tuzlu kızıl sularında,
Demirler, bu esrarengiz rengin hatıratında,
Tayfalar son defa görmek için bu bedeni,
Kanayan elleriyle nafile çeker küreklerini,
Ederler kayıp İlâhçe’ye bir nevi uhrevi eşlik,
Kuru toprakları arayan yağmurlar gibi eksik.
Dudakları çatlamış esmer denizci;
Ancak! O İlâhçe yükselirse denizden
Kuruyan kızıl toprakları ferahlatacak,
Tekrar bulutları adlarıyla kutsayacak,
Bağırdı güvertede kaptan;
Nice kırık mevsimin ardından
O İlâhlar bizi çoktan terk etti.
Mēn/Mâh
Suda akseden hayaletimi gördüm dün gece,
Ebeledi beni hayalimden,
Korktum ve kaldırdım başımı Ay’a acemice,
Utancımdan kıpkırmızı oldu şu çehrem,
Dualar eder oldum dökülen mehtaba öylece,
Her dalgada kırılan ışık hüzmesinde,
Birer ses duyar oldum, dalgaların okşadığı
— nağmelerden içeri sızdı harfler
Dedi;
Ece/Ecce/Ecce-Βασιλεία.
Hilali taşıdığın bedeninle ebele beni,
Arka arkaya düşelim asırların denizine,
Ve parıltımızla aydınlansın, çıksın mehtâp
Karanlığın en derin yerinden mücevher gibi,
medcezirin ışıkları, örtsün bütün şehri
—sesi kısılmış bir şerh gibi—
Bu kavuşmanın esrârengiz… hayır;
fazlaca açıklığından.
Şevkle kutlayalım Zühre yıldızının kovanını,
Zevkle tadayım o kovanın tatlı mı tatlı balını,
Akan kehribar şerbet kirpiklerine damlamış,
Gözlerin bu lütufla güneşten ala parıldamış.
Mahrem Akdeniz adalarının koylarında,
Melissa, amberden bir mücevher olmuş.
Teninde akseden kızılca ışıklar sanki,
Lavdan kızaran bir bakır sürahinin sûreti,
Dudaklarından uçuşan her kelâm öyle ki,
Dallarda saklanan bir kuşun mahremiyeti.
Thera'da, şerhinde kaybolduğum şehirde,
Süt yerine bal, aşk yerine arılar var,
Yanardağların taştığı o vehim günde,
Vaat edilmiş olan yahut olacak ne var?
Mahvolmuş Kiklad adalarının koylarında,
Melissa, donmuş ateşten bir yol olmuş.
Belinden dökülen teri inciden bir gerdan sandım,
Bu zanna kapılmakla bir mührün gizine kandım,
Melissa, hayalimde yaşayan bir mâbude,
Amber gerdanlığı mâzîde söylenen bir müjde.